تفاوت کوچینگ با روانشناسی و مشاوره

کوچینگ اگرچه ریشه‌هایی در روانشناسی و مشاوره دارد اما تمایز‌های بارزی میان این رشته و رشته‌های دیگر وجود دارد که شاید قسمت اعظم آن عبور از گذشته به نفع آینده و نقش تعیین کننده مراجع در فرآیند کوچینگ باشد.

برخي از مردم كوچ (مربي) را با روانشناس اشتباه ميگيرند.

در كوچينگ، فرد با سئوالات هدايت شده كه به كشف استعدادهاي او ميپردازد‌، خود را در مسير درست ميبيند و در واقع پاسخ را در خود جستجو ميكند.

تفاوت کوچینگ با روانشناسی، مشاوره و یا منتورینگ، از پرسش های متداولی است که توسط مراجحین پرسیده می شود.

به بیان ساده، در فرآیند کوچینگ  مراجعه کننده، راه حل را با همراهی کوچ، در درون خود جستجو می کند و با آگاه تر شدن، رشد می نماید.

این آگاهی و خرد از درون به او داده می شود، نه بیرون و این در حالی است که در منتورینگ، یک منتور حرفه ای که در موضوعی خاص آگاهی لازم را داراست، راه حل های از پیش تعیین شده را به مراجع، ارائه میدهد.

بسته به نوع هدف یا مساله، هر کدام از این روش ها، می توانند سودمند باشند.

در مشاوره و روانشناسی، تمرکز بر درمان انواع مشکلات روانی و اختلال شخصیتی است و معمولاً به میزان زیادی رویکرد اصلی، واکاوی و نگاه به گذشته فرد است.

اما کوچینگ یک فرایند درمانی نیست، بلکه یک فرآیند ارتقای کیفیت و تحول است.

در کوچینگ، نگاه به مراجعه کنندگان، بدون قضاوت بوده و مراجعه کننده، به عنوان فردی توانمند که پتانسیل حل مشکلات خود و پیدا کردن راه حل و رشد را دارد، شناخته می شود. کوچینگ بر عمل در زمان حال و برنامه ریزی مسیرآینده برای رسیدن به اهداف استوار است و به همین دلایل، تمرکز آن بر آینده است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *